Reflection on Kawikaan 3:5-6

Reflection on Kawikaan 3, 5-6. Mga kapatid, magandang umaga sa

inyong lahat. Ako si Blessica at narito ang ating panibagong reflection.

Ngayong umaga, nais kong tahakin natin ng dahan-dahan ang dalawang

talata na marahil ay isa sa pinakagimitang sinasabi ng mga kristyano,

ngunit marahil ay isa rin sa pinakamadalaong naiintindihan. Buksan natin

ang ating mga Biblia sa Aklat ng Kawikaan, Kabanata 3,

Talata 5 at 6. Iyong pagkatiwalaan ang Panginoon ng buong

puso mo, at huwag mong sandigan ang iyong sariling pagkaunawa.

Sa lahat ng iyong mga daan, Siya'y makilala mo, at

Kanyang ititino ang iyong mga landas. Dalawang talata, isang utos

at isang pangako. A message that begins with a call

and ends with a guarantee. And this morning, brethren, I

would like us to read each part that seems to

open a big mouth that contains the blood of our

Father in heaven. First, let us listen to the commandment,

Your Lord's trust in your whole heart. A small and

great commandment. Limang salita sa Tagalog, ngunit naglalaman ng isang

kahilingan na lumalampas sa limang libong libro ng teolohiya.

Ang sabi ng.

Diyos, hindi katiwalaan mo ako ng kalahati ng puso mo.

Hindi niya sinabi, katiwalaan mo ako kapag ang mga pangyayari

ay tama. Hindi niya sinabi, katiwalaan mo ako sa mga

bagay na madaling intindihin. Ang sinabi niya, buong puso, buong kaluluwa,

buong pagkatao, Mga kapatid, ito ay isang utos na hindi

natin kayang gawin sa sarili nating lakas. Sapagkat tayong mga

tao ay likas na may pag-ingat. May likas na pag-aatubili

na ibigay ang lahat ng mayroon tayo, lalo na ang

ating puso, na siyang huling kutan ng ating kalayaan. Ang

puso natin ay tulad ng isang silid na may maraming pinto.

Pinto para sa mga kaibigan. Pintong para sa pamilya. Pintong

para sa mga pangarap. Ngunit mayroon ding isang pinto na

laging nakalock ang pinto ng ating tunay na pagtitiwala sa Diyos.

At ang Diyos, sa talatang ito, ay nakatayo sa labas

ng pinto na iyon, tahimik na kumatok, nagsasabing.

Buong puso.

Hindi ko kailangan ng kalahati ng pagmamahal mo.

Kailangan ko ang lahat.

Ngunit tayo, mga kapatid, ano ang madalas nating sasabihin? Sinasabi natin, Panginoon,

katiwalaan kita sa lahat ng bagay, maliban sa aking pinansyal

na kalagayan, sapagkat doon ay kailangan ko munang magplano. Sinasabi natin, Panginoon,

katiwalaan kita sa lahat ng bagay, maliban sa aking pamilya,

sapagkat doon ay kailangan ko pang mag-isip ng mabuti. Sinasabi natin, Panginoon,

katiwalaan kita sa lahat ng bagay, maliban sa aking hinaharap,

sapagkat doon ay marami pa akong dapat ikonsidera. At sa

bawat pagbubukod na ito, mga kapatid, iniiksi natin ang pintuan

ng ating puso ng kaunti, hindi dahil sa kasamaan, kundi

dahil sa takot.

At ang Diyos, sa awa, ay hindi sumusuntok sa pinto.

Naghihintay siya.

Mga kapatid, nais kong magsalita ng isang bagay na maaaring

hindi pamilyar sa inyo.

Ang salitang Hebreo na.

Iisayag ki ot bata na ginamit dito ay nangangahulugang isang malalim,

aktibong pagtitiwala. Ito ay hindi simpleng paniniwala na may Diyos

dahil ang mga demonyo ay naniniwala na may Diyos at

nanginginig pa nga sila. Ito ay isang uri ng pagtitiwala

na naglalagak ng buhay sa mga kamay ng Diyos. Ito

ay isang pagtitiwala na nag-aakay sa atin na kahit hindi

natin nakikita ang daan, tayo ay lumalakad pa rin. Ito

ang uri ng pagtitiwala na sinasabi, Panginoon, hindi ko maintindihan

ang aking sitwasyon ngayon, ngunit.

Kilala kita at sapat na yon.

Ikalawa, pakinggan natin ang pagbabawal at huwag mong sandingan ang

iyong sariling pagkaunawa. Isang malinaw na babala, hindi ito nangangahulugang

ang pagkaunawa ay masama. Hindi ito nangangahulugang hindi tayo dapat mag-isip, mag-aral,

o mag-plano. Ang sinasabi nito, mga kapatid, ay huwag nating

gawing Panginoon ang ating pagkaunawa. Huwag nating gawing Diyos ang

ating lohika. Sapagkat ang ating pagkaunawa ay limitado, ang ating

pananaw ay makitid, at ang ating hinaharap ay hindi nakikita.

Ilang beses tayong nagsabi, mga kapatid, na iintindihan ko na ito,

hindi nakailangan ng Diyos dito. Ilang beses tayong umasa sa

ating sariling talino, sa ating sariling karanasan, sa ating sariling network,

at nang dahil.

Doon, nawalan tayo ng biyaya na hindi natin nakita.

Ang ating pagkaunawa, mga kapatid, ay tulad ng isang maliit

na ilaw sa isang malawak na kadiliman. Nakikita nito ang

ilang hakbang sa unahan, ngunit hindi ang mga bitad, ang

mga pagkakataon, ang mga biyaya na nakahimpil sa likod ng

mga susunod na sulok ng buhay. At ang Diyos sa

talatang ito ay tahimik na nagsasabi, makinig ka. Ang liwanag

ko ay mas maliwanag kaysa liwanag mo. Magtiwala ka kahit

hindi mo maintindihan. Maaari nating itanong paano natin malalampasan ang

tukso na sandalan ang sariling pagkaunawa. Narito, mga kapatid, ang

dalawang praktikal na katotohanan. Una, inaalala natin na ang ating

pagkaunawa ay limitado. Ito ay bumagsak na dati. Mabibigo pa

rin ito sa hinaharap. Ikalawa, inaalala natin na ang Diyos

ay walang kamalian.

Hindi pa siya nagkamali at hindi siya magkakamali.

Kaya kung ang ating pagkaunawa at ang pangako ng Diyos

ay magkasalungat, sino ang dapat nating paniwalaan? Ang may hangganan

ba o ang walang hangganan? Ikatlo, pakinggan natin ang pangako.

Sa lahat ng iyong mga daan, He is known to you,

and He will judge your ways. Here, brethren, is the

part that gives strength to.

The two first.

We are not taught by God to be blind and

to follow what we do not see. He is not

teaching us to give up our wisdom or to pretend

that we have no mind. What He says is, if

you trust Me with all your heart, If you will

give me all of your ways, you will know me.

Not only as a distant God, but also as a

near Father. Not only as a power in heaven, but

also as a partner in heaven. And what does it

mean that He will not destroy your paths?

It does not mean that He will make all of

our paths perfect. No.

Ito ay nangangahulugang gagawin niyang tuwid ang mga daan na

sadyang baluktot. Ito ay nangangahulugang aalisin niya ang mga landas

na patungo sa pagkalugi at dadalhin tayo sa mga landas

na patungo sa biyaya. Ito ay nangangahulugang ang mga hakbang

na tayo ay hindi naglakas loob na gawin, bigyang lakas

niya tayo. Ito ay nangangahulugang ang mga desisyon na tayo

ay hindi nalaman, hahatulan niya. Mga kapatid, nais kong bigyan

kayo ng isang kwento. Kwento ng isang lolo na naggangalang

Mang Celso mula sa isang maliit na bayan sa Quezon.

Limamput dalawang taon na nakaraan na walang siya ng trabaho

sa asendero. Mayroon siyang pitong anak at ang bunso ay

dalawang taong gulang pa lamang. Walang ayuda, walang kamag-anak na nag-aaruga,

at ang lupa ay tuyo dahil sa tagtuyo. Sa gabi

na iyon, naisip niyang pumunta sa Mayngila. Sumakay siya ng

bus na anim na oras ang biyahe. Nang makarating siya,

nagtrabaho siya sa isang pabrika, anim na araw sa isang linggo.

Limang taon niyang ginawa iyon nang hindi nakararating ng bahay

kahit isang beses. At nang siya ay umuwi, ang kanyang

bunso ay hindi na siya nakilala.

Umiiyak ang bata.

Ngunit ang lolo, sa halip na magalit o magdalamhati, ay

niyakap ang kanyang bunso at sinabi, bumalik na si tatay.

Hindi man ako nakauwi, ngunit hindi kita kailanman iniwan. Mga kapatid,

iyon ang uri ng Diyos na sinasabi ng talatang ito.

Isang Diyos na maaaring hindi natin naramdaman sa loob ng

mahabang panahon. Isang Diyos na maaaring hindi natin narinig sa

gitna ng ating mga sigaw. Isang Diyos na maaaring tila

ay lumayo habang sa totoo lang ay nagtatrabaho sa likod

ng ating mga eksena. At pagkatapos, sa kanyang tamang panahon,

hindi sa atin, kundi sa kanya, binubuksan niya ang pinto

at sinasabi, narito ako. Hindi kita kailanman iniwan. Mga kapatid,

nais kong bigyan kayo ng isang huling pag-iisip bago tayo magtapos.

Ang mga talata ng Kawikaan Tatlo ay, Limatandang bawas anim

ay hindi pangako ng isang buhay na walang problema. Hindi

pangako ng isang daan na walang balakid. Hindi pangako ng

tagumpay na walang paghihirap. Ang pangako nito ay mas malalim.

Ito ay pangako ng isang Diyos na nangangako na Siya

ay magtuturo, mag-aakay, magtatama, at magtatanim ng tamang landas kung

tayo ay magpapakumbaba upang ibigay ang ating buong puso sa Kanya.

Sa mundong ito, marami tayong tinatawag na espesyalista. May mga tagapayo,

may mga doktor, may mga profesor. Ngunit ang Diyos ay

hindi isang ki-espesyalista.

Siya ay isang ama.

At ang isang ama, mga kapatid, ay hindi nangangako ng

mga sagot sa lahat ng tanong. Nangangako siya ng isang

presensya sa lahat ng daan. Kaya ngayong umaga, mga kapatid,

kung kayo ay nasa isang krus ng buhay, kung kayo

ay nasa isang panahon ng pag-aalinlangan, kung kayo ay nagtatanong

kung saan patungo ang susunod na hakbang. Nais kong magsalita

ang talatang ito ng malakas sa inyong mga puso. Magtiwala ka.

Huwag umasa sa iyong sariling pagkaunawa. Kilalanin ang Panginoon at

hayaan mo siyang ituwid ang iyong mga daan. At tandaan,

mga kapatid, ang pagtitiwala sa Diyos ay hindi isang kilos

ng kahinaan. Ito ang pinakamatapang na desisyon na maaari nating

gawin sa buhay na ito. Sapagkat ito ay nangangahulugang sinasabi

natin sa ating mga takot, hindi kayo mas malakas kaysa

sa aking ama. At sa ating mga alalahanin, hindi kayo

mas malalim.

Kaysa sa kanyang mga pangako.

Mga kapatid, sa pagtatapos ng ating munting paglalakbay ngayong umaga,

nais kong dalhin tayo sa isang tahimik na sandali ng panalangin.

Isang panalangin na hindi nangangailangan ng maraming salita. Isang panalangin

na maaaring sabihin ang sinuman sa anumang wika, sa anumang kalagayan.

Isang panalangin na nagpapahayag ng isang bagay lamang, Ama, magtiwala

ako sa iyo. Panginoong Diyos, Ama ng langit at lupa,

nagsasabi ako sa iyo ngayong umaga na inilalagay ko sa

iyo ang.

Aking buong puso.

Hindi ang kalahati, hindi ang ikatlo, hindi ang maliit na

bahagi lamang, kundi ang lahat. Inilalagay ko sa iyo ang

aking mga pangamba, ang aking mga pagkabigo, ang aking mga

hindi nasasagot na tanong. Hindi ko na nais napasanin ang

mga ito mag-isa. At sa pangalan ni Jesucristo, aming Panginoon,

ipinagkakaloob ko ang.

Aking sarili sa iyo ngayong umaga. Amen.

Mga kapatid, salamat sa pakikinig. Hanggang sa muli, naway ang

kapayapaan ng Diyos na higit sa lahat ng pag-iisip ay

magingat sa inyong mga puso at sa inyong mga pag-iisip.

Magandang umaga sa inyong lahat.