Reflection on Juan 14:27

Reflection on John, 14 hours, 27 minutes. Brothers and sisters,

good morning to all of you. I am Blessica, and

here is our new reflection. This morning, I would like

to read to you slowly a verse that I like

to call a verse of silent power, a verse that

was written by Jesus in the night before He was crucified,

in the night.

Before His death, in the night before all the turmoil.

Buksan natin ang ating mga Biblia sa Ebanghelyo ni Juan,

Kabanata 14, Talata 27. Kapayapaan ang iniiwan ko sa inyo,

ang aking kapayapaan ay ibinibigay ko sa inyo. Hindi gaya

ng ibinibigay ng mundo ang ibinibigay.

Ko sa inyo.

Huwag kayong mabalisa ni huwag matakot. Isang talata, tatlong pangako,

at ngayong umaga, mga kapatid, Nais kong tahakin natin ang

bawat salita na para bang binubuksan natin ang isang maliit

na sobre na maisulat mula sa ating ama salami. Una,

pakinggan natin ang pahayag kapayapaan ang iniiwan ko sa inyo. Pansinin,

mga kapatid, ang salitang iniiwan. Hindi ipinangako ko. Hindi't baka

sakaling ibibigay ko. Kundi iniiwan. Parang isang testamento.

Parang isang huling regalo bago ang isang mahabang paglalakbay.

Sapagkat ito ang sandali, mga kapatid, ng gabing iyon. Ang

mga disipulo ay nakaupo sa hapag, ang tinapay ay nasa mesa,

ang mga puso ay puno ng lungkot, sapagkat alam nilang

may mangyayari. At sa gitna ng gabing iyon, sa halip

na pangako ng tagumpay, sa halip na pangako ng kalakasan,

sa halip na pangako ng pagkapanalo, ang sinabi ni Jesus, kapayapaan.

Mga kapatid, ito ay kahangahanga.

Sapagkat kung ako ang nasa kalagayan ni Jesus, baka ang

sasabihin ko ay laban. Baka ang sasabihin ko ay matapang kayo.

Baka ang sasabihin ko ay huwag sumuko. Ngunit ang sinabi niya, kapayapaan.

Isang mahinahon, tahimik, mapayapang utos sa isang sandali na wala talagang.

Dahon ng dahilan na maging payapa.

Ikalawa, pakinggan natin ang pagkakaiba. Hindi gaya ng ibinibigay ng

mundo ang ibinibigay.

Ko sa inyo.

Ito ay isang malinang nababala, mga kapatid. Ang kapayapaan ng mundo,

ano ba ito? Ito ay ang pagkawala ng kaaway. Ito

ay ang katahimikan bago ang bagyo. Ito ay ang hindi

pagkakaroon ng gulo pansamantala lamang hanggang sa dumating ang susunod

na problema. Ito ay ang uri ng kapayapaan na nakasalalay

sa mga pangyayari. Kung walang gulo, may kapayapaan. Kung may gulo,

nawawala ang kapayapaan. Ngunit ang kapayapaan ni Jesus, mga kapatid,

ay iba. Ito ay isang kapayapaan na nananatili.

Kahit may gulo.

Ito ay isang kapayapaan na hindi nang gagaling sa labas,

kundi mula sa loob. Ito ay isang kapayapaan na hindi

nakatali sa kalagayan ng buhay, kundi sa kalagayan ng puso.

Ito ay ang uri ng kapayapaan na sinasabi, kahit kumakapal

na ang dilim sa aking paligid, may liwanag na hindi

namamatay sa aking kaloob-looban. Pansinin ang kataga na iniiwan at

ibinibigay parehong nasa panahon ng nakaraan. Hindi pangako pa lamang,

hindi magpapakahulugan sa hinaharap, kundi isang katotohanang natapos na. Parang

sinasabi ni Jesus, ang kapayapaang ito ay hindi pa magpapakawalan.

Ito ay tapos na. Ito ay nasa inyo na. Hindi

ko ito.

Ibibigay sa inyo bukas, binigyan ko na kayo ngayong gabi.

At kahit namamatay ako, mananatili ito. Ikatlo, pakinggan natin ang utos,

huwag kayong mabalisa, ni huwag matakot. Isang mahinahon, mapagmahal na utos.

Ngunit hindi isang utos na nagbabanta, kundi isang utos na nagpapalaya.

Sapagkat si Jesus sa talatang ito ay hindi nagsasabi, Huwag

mabalisa sapagkat wala kayong problema.

Hindi.

Sinabi niya, Huwag mabalisa sapagkat may kapayapaan akong iniiwan sa inyo.

Hindi niya sinabi, Huwag matakot sapagkat walang delikado. Sinabi niya,

Huwag matakot sapagkat ang kapayapaan ko ay hindi galing sa mundo.

Mga kapatid, nais kong magsalita ng isang bagay na maaaring

mahalaga sa inyo. Ang salitang Griego na ataraso na isinalinsa, mabalisa,

ay may kahulugang magulo ang isip, magulo ang damdamin, hindi mapalagay.

Ito ay isang malalim na kabalisa, hindi simpleng pagkabahala, kundi.

Isang uri ng pagkawasak ng panloob na katahimikan. At sinabi

ni Jesus, huwag.

Hindi niya sinabi, subukan ninyong hindi mabalisa. Sinabi niya, wag,

isang ganap na utos, sapagkat ang kanyang kapayapaan ay sapat

na upang palitan ang lahat ng uri ng kaguluhan. Nayon,

mga kapatid, nais kong magsalita tungkol sa isang bagay na

maaaring pamilyar sa marami sa inyo. Maraming beses tayong nagsabi, Panginoon,

kapayapaan ang hinahanap ko. Ngunit ang hinahanap natin ay madalas

na ang kapayapaan ng mundo, ang pagkawala ng gulo, ang

pagbabago ng kalagayan, ang paglutas ng problema. Ngunit ang sabi

ng Panginoon, ang kanyang kapayapaan ay hindi nakasalalay sa mga pangyayari.

Ito ay isang kapayapaan na pumapasok sa puso bago pa

man magbago ang mundo sa labas. Maaari nating itanong paano

natin mararanasan ang kapayapaan ito sa gitna ng kaguluhan? Narito,

mga kapatid, ang dalawang praktikal na katotohanan. Una, inaalala natin

na ang kapayapaan ni Jesus ay hindi nang gagaling sa mundo.

Hindi ito matatagpuan sa tagumpay, sa kayamanan, sa mabuting kalusugan,

o sa mga mabubuting pangyayari. Ito ay matatagpuan sa Kanya,

sa Kanyang presensya, sa Kanyang pangako, sa Kanyang katapatan.

Ikalawa, inaalala natin na.

Ang utos na huwag mabalisa ay hindi isang mungkahi, kundi

isang kapangyarihan. Hindi niya sinabi, pagod ka na ba?

Subukan mong huminga.

Sinabi niya, ibinigay ko na sa inyo ang kapayapaan. Huwag

na kayong mabalisa. Ang kanyang kapayapaan ay dumating na. Ang

tanong ay, tanggapin ba natin? Mga kapatid, nais kong bigyan

kayo ng isang kwento. Kwento ng isang ina na naggangalang

aling nena, mula sa isang maliit na barangay sa Samar.

Pitong taon na nakalipas, nawalan siya ng kanyang asawa sa

isang biglaang karamdaman. Tatlong anak, ang panganay ay labindalawang taong gulang,

ang bunso ay tatlong taong gulang pa lamang. Walang trabaho,

walang lupa, at ang bahay ay lumulubog sa tubig tuwing tagulan.

Sa mga unang.

Buwan, mga kapatid, nagsimulang mawala ng pag-asa si Aling Nena.

Umiiyak siya tuwing gabi.

Nagsasalita siya ng mga bagay na hindi niya sinasabi noon

na baka mas mainampang sumuko na lang. Ngunit isang gabi,

habang nakatingin sa kanyang mga natutulog na anak, naisip niya

ang isang bagay. Ang mga batang ito ay hindi naaalala

ang kanilang tatay. Ngunit ako ang kanilang ina. At kung

ako ay magbagsak, sino ang aangat sa kanila?

Sa sandaling iyon, mga kapatid, narinig.

Niya sa kanyang puso ang mga salitang ito, kapayapaan ang

iniiwan ko sa inyo. Hindi isang boses na naririnig ng tenga,

kundi isang katotohanan na naramdaman ng kaloob-looban. At mula noon,

hindi na siya nabalisa sa parehong paraan. Hindi nawala ang

mga problema, nananatili ang kahirapan, nananatili ang pagod, nananatili ang lungkot.

Ngunit nasa kanyang puso ang isang kapayapaan na hindi galing

sa mundo. Mga kapatid, iyon ang uri ng kapayapaang sinasabi

ni Jesus. Isang kapayapaan na maaaring nararamdaman sa gitna ng kahirapan.

Isang kapayapaan na maaaring nananatili sa gitna ng kalungkutan. Isang

kapayapaan na hindi nawawala kahit ang lahat ng bagay sa

labas ay nagbabago. At tandaan, mga kapatid, na ang kapayapaan

ni Jesus ay hindi katumbas ng katahimikan. Maaaring maingay ang

inyong buhay, maaaring maingay ang mga anak, maaaring maingay ang trabaho,

maaaring maingay ang mga problema. Ngunit sa gitna ng lahat

ng ingay na iyon, maaaring mayroong isang panloob na katahimikan

na walang makakapag-alis.

Ito ang kapayapaang iniiwan ni Jesus.

Ngayong umaga, mga kapatid, If you are in the midst

of a storm, if life seems to not give you rest,

if problems seem to have no end, I want this

verse to speak loudly in your hearts. Jesus has mercy

on you. The mercy of the world is not temporary, conditional,

or ending. But His mercy is not until it is

fulfilled and will not be returned.

And His command is not to be rejected.

Kundi ang kanyang kapayapaan walang hanggan ganap at hindi mababawi.

At ang utos niya, huwag mabalisa. Huwag matakot.

Sapagkat ang kapayapaan ay nasa inyo na. Hindi pa darating,

nariyan na. Hindi pa kukunin, natanggap na. Hindi pa kailangang ipaglaban,

ipinagkaloob na. Mga kapatid, sa pagtatapos ng ating munting paglalakbay

ngayong umaga, Nais kong dalhin tayo sa isang tahimik na

sandali ng panalangin. Isang panalangin na nagpapahayag ng isang bagay lamang, Panginoon,

tinanggap ko ang iyong kapayapaan. Panginoong Jesus, sa gabing bago

ang iyong kamatayan, iniwan mo sa amin ang iyong kapayapaan.

Hindi ang kapayapaan ng mundo, kundi ang iyong sarili. At

ngayong umaga, Ama, tinanggap ko ito sa aking puso. Hindi

dahil wala ng problema, kundi dahil nariyan ka. Hindi dahil

lahat ay maayos na, kundi dahil ang iyong kapayapaan ay

mas malalim kaysa sa aking mga problema.

At sa pangalan mo, Panginoon, mananahan.

Ang iyong kapayapaan sa aking puso ngayong araw.

Amen.

Mga kapatid, salamat sa pakikinig. Hanggang sa muli, naway ang

kapayapaan ng Diyos na higit sa lahat ng pag-iisip ay

magingat sa inyong mga puso at sa inyong mga pag-iisip.

Magandang umaga sa inyong lahat.