Reflection on Awit 91:1-2

Mga kapatid, magandang umaga sa inyong lahat. Ako si Blessica

at narito ang ating panibagong reflection. Ngayong umaga, nais kong

tahakin natin ang isang talata na naging pansanggan ng mga

mananampalataya sa bawat henerasyon, isang talata na hindi lamang binabasa,

kundi inuusap, iniingatan, at ipinagmamala sa mga sandali ng pangamba

at dilim. Buksan natin ang ating mga Biblia sa Aklat

ng Mga Awit, Kabanata 71, Talata 1 at 2. Yaong

nananahan sa lilim ng makapangyarihan sa lahat, ay tatahan sa

lilim ng siyaday. Aking sasabihin sa Panginoon, siya ang aking

kanlungan at aking kuta, aking Diyos na siyang aking tinitiwalaan.

Dalawang talata, isang deklarasyon at isang tugon.

At ngayong umaga, mga kapatid, nais kong buksan natin ang

bawat salita, nang dahan-dahan, nang tila binubuksan ang isang kahon

ng mga pangako na matagal nang nakatago para sa ating. Una,

pakinggan natin, yaong nananahan sa lilim ng makapangyarihan sa lahat

ay tatahan sa lilim ng siyaday. Pansinin, mga kapatid, na

ang unang bahagi ay tungkol sa pananahanan. Ang salitang Hebreo

na Iyashabi ay nangangahulugang imanirahan, tumira, mag-ugat. Hindi ito pansamantala.

Hindi ito pansamantalang pagbisita. Ito ay tungkol sa isang taong

pumili na talagang manirahan sa piling ng Diyos. Hindi nag-aatubiling

lumapit Hindi nagdadalawang isip na lumayo, kundi isang taong nagsabing,

ito ang aking tahanan. Ito ang aking kuta. Ito ang

aking pananahanan. At ano ang ibig sabihin ng tililim ng

makapangyarihan sa lahat? Ang salitang idsel ay tumutukoy sa anino,

sa lilim, sa proteksyon. Noong sinaunang panahon, ang isang hari

ay itinuturing na tagapagbigay proteksyon sa kanyang bayan. Sino man

ang pumupunta sa kanyang lilim, nasa siya sa ligtas na lugar.

At ngayon, sinasabi ng Diyos, sino man ang mananahan sa

aking lilim, nasa siya sa isang lugar na hindi maaabot

ng anumang pananalakay ng buhay. Ngunit pansinin natin, mga kapatid,

na ang pangalawang bahagi ay nagulit, ay tatahan sa lilim

ng Shaddai. Ang I-Shaddai ay isa sa mga pangalan ng

Diyos na nangangahulugang ki-sapat, may kaya.

Walang kapantay.

Hindi lamang isang Diyos na may kapangyarihan, kundi isang Diyos

na sapat sa bawat pangangailangan. At sinasabi ng mayakda ng awit,

kapag mananahan ka sa kanyang lilim, mananahan ka sa kanyang pangalan.

Dalawang beses na binanggit, hindi dahil nagdodoble ang mayakda, kundi

dahil nais niyang itanim sa ating isip ang katotohanan ito,

na ang ating pananahanan sa Diyos ay hindi isang beses

na pangyayari, kundi isang pang-araw-araw na pagpili. Ikalawa, pakinggan natin

ang tugon, aking sasabihin sa Panginoon, Siya ang aking kanlungan

at aking kuta, aking Diyos na Siyang aking tinitiwalaan. Pansinin,

mula sa paglalarawan, lumipat tayo sa pananalita. Hindi na tayo

nag-obserba ng Diyos mula sa labas. Nagsalita na tayo sa Kanya.

Nagsabi tayo ng isang bagay na personal, isang bagay na

may kumpiansa, isang bagay na nagmumula sa isang puso na

nakakita ng katapatan. Siya ang aking kanlungan. Sa Hebreo, matyase.

Ito ay isang tagpuan, isang pahingahan, isang lugar na maaaring

mong takbuhan kapag nasa gitna ka ng unos. Hindi isang

hotel na pansamantala. Hindi isang bahay bakasyonan. Isang tunay na kanungan,

isang lugar na tinatawagan mong itahanan. Siya ang aking kuta.

Sa Hebreo, Metsuda. Ito ay isang matibay na muog, isang tor,

isang matinding kuta na nakatayo sa tuktok ng burol. Noong

sinaunang panahon, ang mga kuta ay naging tagpuan ng mga

taong bayan sa panahon ng digmaan. At sinasabi ng may akda,

ang Diyos ay hindi lamang isang pansamantalang tagpuan, kundi isang kuta,

isang lugar na hindi agad bumagsak, hindi basta-basta nawasak, nakatayo

sa lahat ng panahon. Aking Diyos na siyang aking tinitiwalaan.

At dito, mga kapatid, nanggagaling ang pinakamalalim na linya. Hindi

lamang isang Diyos na sinasamba mula sa malayo. Isang Diyos

na tinitiwalaan. Isang Diyos na ipinagkakatiwala ang buhay, ang hinaharap,

ang mga takot, at ang mga pangarap. Hindi dahil garantia

na walang problema, kundi dahil garantia na may kasama tayo

sa bawat problema. Mga kapatid, nais kong magsalita ng isang

bagay na maaaring hindi karaniwan. Ang mga talatang ito ay

madalas binabasa sa mga libing, sa mga sandali ng sakit,

sa mga sandali ng pangamba. Ngunit hindi ito nilikha para

sa mga sandaling iyon lamang. Nilikha ito para sa bawat.

Hindi dahil ang Diyos ay isang key insurance laban sa problema,

kundi dahil ang kanyang presensya ay isang key companion sa

bawat sandali. Isipin natin, mga kapatid, ang isang ina na

nag-aalala sa kanyang anak na nasa paaralan. Hindi niya kasama

ang anak, ngunit nasa isip niya ang Diyos na nagsasabing,

hindi ko siya iiwan. Isipin natin ang isang ama na

nagtatrabaho sa malayo, nasa isang lungsod na hindi niya kilala,

ngunit bago siya umalis, nanalangin siya at nagsabing, Panginoon, kasama

mo siya kahit hindi ko siya kasama. Isipin natin ang

isang mag-aaral na nakaharap sa pagsusulit, nanginginig ang mga kamay,

ngunit bago buksan ang papel, tinawag niya sa isip ang

pangalan ng Diyos at nagsabing, Panginoon, ikaw ang aking kuta.

Sa bawat sandaling ito, hindi nawawala ng pagsusulit, hindi nawawala

ng problema, hindi nawawala ng pangamba. Ngunit may isang bagay

na hindi nawawala.

Ang kanlungan, ang kuta, ang Diyos na tinitiwalaan.

Nayon, mga kapatid, nais kong magsalita ng ilang bagay na

maaaring hindi ninyo narinig noon.

Maaaring ang ilan sa inyo ngayong umaga.

Ay nasa gitna ng isang bagyo, hindi literal na bagyo,

kundi isang personal na bagyo.

May problema sa trabaho. May problema sa pamilya. May problema

sa kalusugan.

At nais kong sabihin sa inyo, huwag mong isipin kailangan

mong harapin ang bagyong ito nang nag-iisa. May kuta na

nakatayo sa itaas ng iyong buhay. May kanlungan na hindi

mo kailangang itayo sapagkat ito ay nandyan na.

Ang iyong tungkulin ay lumapit, manahan, at magtiwala.

Maaaring ang ilan sa inyo ngayong umaga ay nasa bingit

ng pagkawala ng pag-asa. Naisip nilang sumuko. Naisip nilang itigil

ang pakikipaglaban. At nais kong sabihin sa inyo, hindi ka patapos.

Hindi patapos ang kwento. May pahina na hindi pa nasusulat.

May kabanata na hindi pa nabubuksan. At sa mga sandaling iyon,

ang Diyos ay hindi nagsasabing, labanan mo. Ang Diyos ay nagsasabing,

manahan ka sa aking lilim. Ako ang lalaban para sa iyo.

Maaaring ang ilan sa inyo ngayong umaga ay nararamdaman ang

takot sa kinabukasan. Hindi nila alam kung ano ang susunod

na hakbang. Hindi nila alam kung ano ang bukas, ang

susunod na linggo, ang susunod na buwan. At nais kong

sabihin sa inyo, ang Diyos ay hindi nangako na bibigyan

ka ng lahat ng sagot bago ka lumakad. Nangako siya

nasasamahan ka sa bawat hakbang. Aking Diyos na siyang aking tinitiwalaan,

hindi dahil alam mo ang hinaharap, kundi dahil nagtitiwala ka

sa isang nakaalam ng hinaharap. Maaaring ang ilan sa inyo

ngayong umaga ay nasa gitna ng kalungkutan. May mahal sa

buhay ang nawala o nasa bingit ng pagkawala. At nais

kong sabihin sa inyo, ang Diyos ay hindi nangako na

hindi ka malulungkot. Nangako siya na hindi ka mag-iisa sa

iyong kalungkutan. Sa gitna ng iyong pag-iyak, narinig ka niya.

Bago pa man ka tumawag, nasa siya sa tabi mo. Nayon,

mga kapatid, isara natin ang ating mga mata. Manalangin tayo, Panginoon,

aming Diyos, salamat po sa talatang ito. Salamat sa paalala

na hindi tayo nakatayo sa bukas na walang kalasad. Salamat

sa kuta na hindi bumibigay, sa kanungan na hindi naglalaho,

sa Diyos na hindi nagtatago. Sa ngalan ng mga kapatid

na ngayong araw ay nasa gitna ng bagyo, ipamalas.

Ko po sa inyo ang kanilang mga pangamba.

Sa ngalan ng mga nasa bingit ng pagkawala ng pag-asa,

ipakita mo po sa kanila ang inyong mukha. Sa ngalan

ng mga takot sa kinabukasan, bigyan mo po sila ng

katatagan ngayong araw. Sa ngalan ng mga nagluluksa, yakapin mo

po sila sa inyong piling. Ipinamalas ko po sa inyo

ang lahat ng ito, sa ngalan ni Jesucristo, ang aming Panginoon.

Amen.

Salamat sa pakikinig, mga kapatid. Hanggang sa susunod na reflection.

Ingatan po ninyo ang inyong mga sarili. At huwag po

ninyong kalimutan, manahan kayo sa kanyang lilim sapagkat siya ang

inyong kuta, ang inyong kanlungan, ang inyong.

Diyos na tinitiwalaan. Magandang umaga sa inyong lahat.