Reflection on Awit 27:1

Pagninilay sa awit dalawamputpito, isa.

Ang pahayag na ito ay isang panalangin ng isang musikero noon,

si David, na nagbibigay pugay sa Diyos sa kanyang tanging kaliwanagan.

Hindi ito basta pananalita. Ito ang sigaw ng kaluluwa na

nakakita na ng dilim, ngunit nagtitiwala pa rin na may

liwanag na hindi maglalaho.

Pakinggan, mga kapatid.

Ang sinasabi ng may akda, ang Panginoon ay aking liwanag

at aking kaligtasan. Hindi lamang pahayag ito ng katapatan. Ito

ay isang pag-aamin na mayroong kadiliman at sa kabila nito,

may liwanag na laging nariyan.

Isipin mo sandali ang iyong sarili ngayong araw na ito.

Sa anong bahagi ng iyong buhay ka nakararanas ng kadiliman?

Marahil sa trabaho. Marahil sa relasyon. Marahil sa kalusugan. Marahil

sa mga bagay na hindi mo lubos na naiintindihan. Hindi

tayo nagtatanong kung may kadiliman. Ang tanong ay, may liwanag

bang makikita natin sa gitna nito? At dito, mga kapatid,

dumarating ang katotohanan ito. Ang liwanag na sinasabi ni David

ay hindi panandalian lamang. Hindi ito isang kandilan na pwede

mong hawakan at magdala saan man ka pupunta.

Ito ay isang.

Liwanag na hindi mo makikita ng iyong mga mata, ngunit

nadarama ng iyong kaluluwa. Ang Diyos ay hindi nagsisinungaling. Kung

sinabi niya na siya ay liwanag, siya ay liwanag nga.

Hindi tayo nangangailangan mag-alinlangan sa Kanya. Hindi tayo nangangailangan mangapa

sa dilim parang walang gabay. Mayroon tayong kasama na hindi

tayo pababayaan. Subalit, narito ang mas malalim na tanong, paano

kung ang ating liwanag ay hindi agad-agad na nakikita? Paano

kung nagdarasal tayo, ngunit ang dilim ay tila lumalala pa?

Ito ang sandali ng pagsubok, mga kapatid. Ito ang sandali

na hinuhubog ang ating pananampalataya. Hindi ibig sabihin na nawawala

ang Diyos. Ibig sabihin, hinihintay niya tayo na magsimula sa pananampalataya.

Hindi sa takot.

Naaalala ko ang isang kwento ng isang matandang nanay na

nawala ng asawa. Sa loob ng maraming buwan, hindi na

niya alam kung paano magpatuloy. Pero tuwing umaga, siya ay

nagbabasa ng isang salita mula sa banal na kasulatan.

Isang salita lamang. At ito ang naging kanyang liwanag sa

araw na iyon.

Hindi niya kailangan ng libu-libong salita. Isang salita na mula

sa Diyos ay sapat na upang tumaas ang araw.

Yan din ang nais ng Diyos para sa atin ngayon.

Hindi niya tayo hinihingi na maintindihan ang lahat. Hinihingi niya

tayong magtiwala sa Kanya kahit hindi natin nakikita ang buong larawan.

Ang pananampalataya ay hindi kawala ng pag-aalinlangan. Ito ay pagpili

na magtiwala kahit na may mga katanungan. Ngayon, balikan natin

ang mga salita, ang Panginoon ay aking liwanag at aking kaligtasan.

Ang unang bahagi, aking liwanag, ay tungkol sa kalinawan. Ang

liwanag ang nagpapaliwanag sa daan. Kung nasa kadiliman ka, hindi

mo alam kung saan ka pupunta.

Ngunit kung may liwanag, nakikita mo ang iyong mga hakbang.

Naaalala mo ba ang isang sandali nung bata ka pa

na naglalakad ka sa dilim at biglang may nag-abli ng ilaw?

Ang lahat ng iyong takot ay nawala agad. Ganito ang

ginagawa ng Diyos sa atin. Hindi niya inaalis ang lahat

ng ating suliranin, ngunit binibigyan niya tayo ng liwanag upang

makita natin ang daan. Ang ikalawang bahagi, aking kaligtasan, ay

tungkol sa kaligtasan. Hindi lamang ito ay tungkol sa espiritual

na kaligtasan, kahit na ito ay mahalaga. Ito rin ay

tungkol sa ating kaligtasan sa araw-araw. Ang Diyos ay hindi

lamang nag-iinat sa atin sa buhay na ito, ngunit nangangako

din siya ng buhay na walang hanggan. Kung tayo ay

nasa Kanya, mayroon tayong katiyakan na hindi tayo mawawala. Maaari

kang magtanong, paano kung malalaman na ako ay ligtas? Sa

madaling salita, ang kaligtasan ay hindi nararanasan sa pamamagitan ng

ating sariling pagsusumikap. Ito ay regalong mula sa Diyos. At

kapag tinanggap natin ang regalong ito, nababago ang lahat. Hindi

tayo nag-iisa. Hindi tayo walang katarungan. Mayroon tayong Diyos na

malapit at nagmamahal. Ngayon, isaalang-alang natin ang mga salita, kanino

ako matatakot?

Ito ang tanong nakasunod.

Kung ang Panginoon ay aking liwanag, kung Siya ay aking kaligtasan,

kanino ako matatakot? Maaari mong sabihin, madaling sabihin yan, ngunit

mahirap gawin. May mga taong nananakot sa atin. May mga

pangyayari na tila nangingibabaw. May mga balita na nagpapahirap sa atin.

Ngunit ang tanong ay hindi kung natatakot tayo. Ang tanong ay,

sino ang mas malakas kaysa sa ating mga takot?

Ang sagot, ang Diyos.

At hindi lamang siyang mas malakas, siya ay nasa ating panig.

Hindi tayo nakaharap sa ating mga kalaban mag-isa. Hindi tayo

nakaharap sa ating mga takot ng walang tulong. Mayroon tayong

kasama na hindi natin makikita ng mga mata, ngunit nararamdaman.

Ng ating kaluluwa.

Kaya, mga kapatid, kung ikaw ay dadaan sa isang mahirap

na panahon ngayon, pakinggan mo ang salitang ito. Hindi ka nag-iisa.

May liwanag na hindi maglalaho. May kaligtasan na hindi mababawi.

May pag-ibig na hindi magbabago. Huwag mong isipin na kailangan

mo ng malakas na loob upang harapin ang araw na ito.

Ang lakas ng loob ay hindi sa iyo lamang, ito

ay mula sa Diyos na nasa iyo. At kung naniniwala

ka sa Kanya, hindi ka mabibigo. Ngayon, isipin ang isang

bagay na ikaw ay nag-aalala. Ito ay maaaring maliit o malaki.

Isipin mo ang bagay na iyo ng ilang segundo.

Pagkatapos, ipasa mo ang bagay na iyon sa Diyos.

Sabihin mo sa Kanya, Panginoon, hindi ko na kayang pasanin

ito mag-isa.

Iyong hawakan. Iyong gabayan. Ikaw ang aking liwanag.

Hindi mo kailangang malaman ang lahat ng sagot. Hindi mo

kailangang makita ang buong hinaharap. Ang kailangan mo lang gawin

ay magtiwala sa Diyos hakbang-hakbang, araw-araw. Iyan ang dahilan kung

bakit sinabi ni David, ang Panginoon ay aking liwanag at

aking kaligtasan, kanino ako matatakot. Ito ay hindi pahayag ng

walang takot. Ito ay pahayag ng may takot ngunit may pagtitiwala.

Ito ay pahayag ng taong nakakita ng kadiliman, ngunit nanalig

pa rin sa liwanag. Maaari kang humingi ng tulong sa

Diyos ngayon. Maaari kang sabihin sa Kanya na nahihirapan ka.

Maaari kang sabihin sa kanya na kailangan mo siya. At

siya ay sasagot sa iyo, marahil hindi sa paraang inaasahan mo,

ngunit sasagot sa paraang kailangan mo. Sa mga darating na araw,

tandaan mo ang salitang ito, ang Panginoon ay aking liwanag.

Hindi ito lumilipas. Hindi ito nagbabago. Ito ay nariyan sa

bawat umaga, sa bawat gabi, sa bawat sandali.

Ng iyong buhay.

Isara natin ang sandaling ito ng tahimik na panalangin.

Isipin mo ang iyong mga pangangailangan. Ipasa mo ang mga

ito sa Diyos. At huwag mong kalimutan hindi ka nag-iisa.

May liwanag.

May kaligtasan. May pagmamahal na walang katapusan. Ang Diyos ay

naghihintay sa iyo. Hindi ka pababayaan niya. Ngayon, mga kapatid,

nais kong ibahagi sa inyo ang ilang mga.

Salita ng karagdagang pagninilay.

Ito ay mga bagay na maaaring makatulong sa inyo sa

inyong pang-araw-araw na paglalakad. Una, alalahanin mo na ang Diyos

ay hindi nangangako na ang buhay ay magiging walang problema.

Maraming tao ang nagkakamali sa puntong ito. Sinasabi nila na

niniwala ako sa Diyos kaya hindi ako dapat magdusa. Ngunit

hindi iyon ang itinuro ni Jesus. Ang itinuro niya ay,

sa mundo ay mayroon kayong kahirapan, ngunit magpakalakas kayo dahil

dumaan na ako sa mundo.

Iyan ang katotohanan.

Ang pananampalataya ay hindi proteksyon laban sa kahirapan. Ito ay

lakas sa gitna ng kahirapan. Ikalawa, huwag mong husgahan ang

iyong sarili.

Sa oras ng kahirapan.

Maraming tao ang nag-iisip na kung sila ay naniniwala sa Diyos,

hindi nila dapat maramdaman ang lungkot, takot, o pagkabigo.

Ngunit iyan ay hindi totoo. Kahit si David, na sumulat.

Ng awit 27, ay nakaranas ng matinding kahirapan. Siya ay tinugis, pinagtaksilan,

at halos na matay. Ngunit hindi siya tumigil sa pananampalataya.

Sa halip, Isinulat niya ang kanyang mga karanasan bilang mga

awit ng pag-asa. Ikatlo, tandaan mo na ang Diyos ay

hindi limitado sa oras. Hindi niya tayo minamadali. May mga

panahon na parang hindi niya tayo sinasagot. May mga sandali

na tila tahimik ang langit. Ngunit iyan ay hindi nangangahulugang

siya ay absent. Ang Diyos ay maaaring gumagawa sa likod

ng mga eksena, naghihintay ng tamang sandali upang kumilos.

Ikaapat, huwag mong ihiwalay ang.

Iyong pananampalataya sa iyong araw-araw na buhay. Ang pananampalataya ay

hindi isang bagay na ginagawa mo lamang sa simbahan o

sa panahon ng panalangin. Ito ay dapat maging bahagi ng

bawat sandali ng iyong buhay, sa trabaho, sa bahay, sa

mga relasyon, sa mga desisyong ginagawa mo araw-araw.

Ikalima, maging mapagpasalamat.

Kahit na hindi mo nakikita ang lahat ng mga biyaya

ng Diyos, mayroon palaging mga bagay na maaari mong pasalamatan.

Ang hangin na iyong nilalanghap, ang pagkain sa iyong mesa,

ang mga taong nagmamahal sa iyo, ang bagong araw na

ibinigay sa iyo, ang bawat isa sa mga ito ay biyaya. Ikaanim,

ibahagi mo ang iyong pananampalataya sa iba. Hindi mo kailangang

maging isang pastor o isang preacher upang magbahagi ng mabuting balita.

Maaari mong ipakita ang pagmamahal ng Diyos sa pamamagitan ng

iyong mga salita, mga gawa, at maging sa iyong simpleng presensya. Minsan,

ang pinakamabisang ebanghelyo ay ang mabuting halimbawa ng isang taong

tunay na sumasampalataya. Ikapito, huwag mong kalimutan na magpahinga. Ang

Diyos ay nagpahinga sa ikapitong araw. Hindi ito nangangahulugang hindi

siya aktibo. Nangangahulugan ito na alam niya ang halaga ng pahinga.

At kung alam ng Diyos na kailangan ang pahinga, mas

kailangan natin ito. Huwag mong hayaang ang iyong pagkabalisa ay

mangibabaw sa iyo.

Magpahinga. Muling magkarga. At magpatuloy. Ikawalo, maging matyaga.

Ang mga bagay na maihalaga ay nangangailangan ng panahon. Ang

isang puno ay hindi lumalaki sa isang araw. Ang isang

bata ay hindi natututo sa isang sandali. Ang iyong pananampalataya

ay hindi magiging perfecto sa isang gabi. Ngunit kung patuloy

kang lalago, araw-araw, sa wakas ay makikita mo ang mga bunga. Ikasyam,

maging malapit sa Diyos sa pamamagitan ng mga praktikal na paraan.

Magbasa ng banal na kasulatan araw-araw, kahit isang talata lamang.

Magdasal hindi lang kapag may kailangan ka, kundi bilang isang

pag-uusap sa iyong ama. Makinig sa mga kanta ng pagsamba.

Lumahok sa isang komunidad ng pananampalataya. Ang mga ito ay

mga paraan upang manatiling konektado sa Diyos. Ikasampu, huwag kang

matakot sa hinaharap. Hindi mo alam kung ano ang mangyayari bukas.

Walang sinumang nakakaalam. Ngunit ang Diyos ay nakakaalam. At kung

nasa kanya ka, ikaw ay nasa mabuting kamay. Huwag mong

hayaang ang mga alinlangan sa hinaharap ay agawan ka ng

kapayapaan ngayon. Muli, mga kapatid, nais kong bigyan kayo ng

isang huling pagninilay. Ang buhay na ito ay hindi perfecto.

May mga tagumpay at may mga pagkabigo. May mga pag-ibig

at may mga pagkawala. May mga ngiti at may mga luha.

Ngunit sa lahat ng ito, mayroong isang bagay na hindi

nagbabago ang pagmamahal ng Diyos sa iyo. Kung nararamdaman mo

na ikaw ay nag-iisa ngayon, pakinggan mo ang salitang ito,

hindi ka nag-iisa. Ang Diyos ay nasa iyo, kasama mo,

at para sa iyo.

Kung nararamdaman mo na walang.

Saysay ang iyong buhay, tandaan mo, ikaw ay nilikha ng

Diyos na mailayunin. Hindi ka aksidente. May plano para sa iyo.

Kung nararamdaman mo na hindi ka kayang magpatuloy, hawakan mo

ang kamay ng Diyos. Hindi niya kailanman pababayaan ang mga nagsusumikap.

Pagninilay natin sa mga sandaling ito ng katahimikan.